Thursday, May 14, 2009

“ဟုတ္ကဲ့ ဆရာမ”

တစ္ခုၾကိဳေျပာပါရေစ..။ ဒါက်ေနာ္ေရးတာ မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ္႔ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ လက္ရာပါ..။ း)


ကြ်န္မက ဘဲြ႔ရတာ မၾကာေသးတဲ့ မႈလတန္းျပ ဆရာမတစ္ဦးပါ။ ကြ်န္မသင္တဲ့ အတန္းမွာ ေမ်ာက္ေလာင္း ၃၆ေယာက္ ရွိတယ္။ အဲဒီ ေမ်ာက္ေလာင္းေလးေတြ ေၿဗာင္းဆန္ေအာင္ ေဆာ့တဲ့အခ်ိန္၊ သခၤန္းစာေတြ မလုပ္တဲ့အခ်ိန္၊ ေျပာစကား နားမေထာင္တဲ့ အခ်ိန္ဆိုရင္ ဆရာမ အလုပ္ကို ေရြးမိတာ မွားျပီလားလို႔ စိတ္ဓာတ္က်ျပီး ကြ်န္မ ေနာင္တရတတ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ရဲ႕ အျပစ္ကင္းစင္တဲ့ အျပံဳးေတြကို ျမင္ရင္ အဲဒီေနာင္တေတြက အေ၀းကို လႊင့္ထြက္သြားျပန္ေရာ။ ဒီကေလးေတြကို ကြ်န္မသံေယာဇဥ္ ရွိသလို ဒီဆရာမ အလုပ္ကိုလည္း ကြ်န္မ တန္ဖိုးထားျမတ္ႏိုးတယ္။

“ေမာင္ေ၀ယံ” လို႔ေခၚတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္က ကြ်န္မကို ေခါင္းေတာ္ေတာ္ကုိက္ေစတယ္။ ေပးလိုက္တဲ့ အိမ္စာတိုင္း ျပီးေအာင္မလုပ္တဲ့အျပင္ စာေမးပဲြတိုင္းမွာ ရမွတ္က ၂၀ ေအာက္ခ်ည္းပဲ။ အုပ္ထိန္းသူ လက္မွတ္ထိုးရမဲ့ ေနရာမွာ အျမဲတမ္း ဗလာျဖစ္ေနတတ္ျပီး ထီးထီးေနတတ္တဲ့ သူ႔ေၾကာင့္ ကြ်န္မ စိတ္ပူျပီး စိုးရိမ္ခဲ့မိတယ္။ မႈလတန္းပဲ ရွိေသးတဲ့ အရြယ္မွာ ဒီေလာက္ညံ့ေနရင္ ေနာင္ဘယ္လို ေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္မလဲ... ၊ ကေလးတစ္ေယာက္ ရွင္သန္ၾကီးထြားဖို႔အတြက္ အေျခခံက စျပီး သင္ေပးရတဲ့ ဆရာမက အဓိက က်တယ္။ နာနာရိုက္မွ အိုးေကာင္းရ ဆိုသလို သူကေလး လူေတာ္လူေကာင္းျဖစ္ေအာင္ ကြ်န္မမွာ တာ၀န္အမ်ားၾကီးရွိေနပါတယ္။

အိမ္စာ မလုပ္ခဲ့လို႔ သူ႔ကို အျပစ္ေပးလဲ မထူးခဲ့ဘူး။ ဆူလဲ မတိုးတက္ခဲ့ဘူး။ ကြ်န္မ ဆိုဆံုးမလိုက္တဲ့ စကားတိုင္းကို “ဟုတ္ကဲ့ ဆရာမ” ဆိုျပီး သူက ေခါင္းညိတ္ေထာက္ခံတယ္။ ဒါေပမဲ့ အိမ္စာကို ပံုမွန္ မလုပ္ျမဲ၊ စာေမးပဲြေတြ က်ျမဲပါပဲ။ ဒီကေလးကို ဘယ္လို သြန္သင္မွ ျဖစ္ထြန္းမယ္ဆိုတဲ့ အၾကံကို ကြ်န္မ နည္းနည္းမွ မထုတ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။

“မဂၤလာပါ ဆရာမ၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆရာမ”
“ေအး..ေအး.. အိမ္ကို ေျဖာင့္ေျဖာင့္ျပန္ၾကေနာ္။ အိမ္စာလုပ္ခဲ့ၾကဖို႔ မေမ့နဲ႔ေနာ္။ ေခါင္းစဥ္က “ကြ်န္ေတာ္၏ မိသားစု” အားလံုး မွတ္မိၾကတယ္ေနာ္”

“မွတ္မိပါတယ္ ဆရာမ” ကေလးေတြ ျပိဳင္တူေအာ္ရင္း တာက လႊတ္လိုက္တဲ့ ေရလို တ၀ုန္း၀ုန္းနဲ႔ အခန္းအျပင္ကို တိုးေ၀ွ႔လို႔ ထြက္သြားၾကတယ္။

“ ေမာင္ေ၀ယံ ဆရာမဆီ ခဏလာခဲ့ဦး” လြယ္အိတ္ကို ေကာက္လြယ္ျပီး အိမ္ျပန္ဖို႔ ျပင္ေနတဲ့ သူ႔ကို ကြ်န္မ ေခၚလိုက္တယ္။

“ ဟုတ္ကဲ့ ဆရာမ” လက္ေလးပိုက္လို႔ တရုိတေသ ကြ်န္မဆီ သူေရာက္လာခဲ့တယ္။

“ေပးလိုက္တဲ့ အိမ္စာကို မနက္ျဖန္ တင္ရမယ္ေနာ္။ အရင္တစ္ပတ္က ဆဲြခိုင္းလိုက္တဲ့ ပံုလည္း မတင္ေသးဘူး။ ျမန္ျမန္ဆဲြျပီး တင္ေနာ္. ၾကားလား ေမာင္ေ၀ယံ”

“ ဟုတ္ကဲ့ ဆရာမ”

အဲဒီ တစ္ခြန္းပါပဲ။ သူ႔ဆီက အဲဒီစကားကို ကြ်န္မ ဘယ္ႏွၾကိမ္ေျမာက္ ၾကားခဲ့ျပီလဲ မေရမတြက္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ “ဟုတ္ကဲ့ ဆရာမ” လို႔ ေျဖလိုက္တိုင္း သူ႔မ်က္ႏွာဟာ တကယ့္လိမၼာျပီး ေျပာစကားကို နားေထာင္တဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္လိုပဲ အျပစ္ကင္းစင္လို႔ေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္မသိလိုက္တယ္။ ေပးလိုက္တဲ့ အိမ္စာေတြရဲ႕ ျပီးႏိုင္ေခ်ဟာ “ဟုတ္ကဲ့” ဆိုတဲ့ ကတိရဲ႕ေနာက္မွာ ရာခိုင္ႏႈန္း နည္းနည္းေလးပဲရွိတယ္ဆိုတာ။ ကြ်န္မကို ျပံဳးျပျပီး အခန္းထဲက တရုိတေသ ထြက္သြားတဲ့ သူ႔ေနာက္ေက်ာကို ေငးၾကည့္ျပီး ကြ်န္မ သက္ျပင္းခ်မိတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေမာင္ေ၀ယံက အိမ္စာေတြ ေနာက္က်မွတင္တတ္ေပမဲ့ လိမၼာသိတတ္တဲ့ ကေလးတစ္ဦးပါ။ ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ ေပးလိုက္တဲ့ သခၤန္းစာေတြကို သူအခ်ိန္မီ တင္ႏိုင္ပါေစလို႔သာ ကြ်န္မဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။

“အိမ္စာေတြ လုပ္လာၾကျပီလား ကေလးတို႔... စာအုပ္ကို ခံုေပၚတင္ထားလိုက္ၾက.. အတန္းေခါင္းေဆာင္ လိုက္သိမ္းလိုက္မယ္။ တလက္စထဲ ဘယ္သူေတြ မတင္ေသးလဲဆိုတာ ဆရာမကို မွတ္ထားေပးပါ”
“ကြ်န္ေတာ္တို႔ တင္လိုက္ျပီ ဆရာမ”
“ဆရာမ ေမာင္ေ၀ယံ မတင္ဘူးခင္ဗ်ာ”
“ေမာင္ေ၀ယံ”
“ဟုတ္ကဲ့ ဆရာမ”

“မေန႔က ဆရာမ ေသခ်ာမွာလိုက္တယ္ မဟုတ္လား။ ဘာလို႔ ျပီးေအာင္ မလုပ္ခဲ့တာလဲ။ အတန္းေနာက္မွာ သြားရပ္ေနစမ္း” ကြ်န္မ အေျပာကို သူေခါင္းငံု႔ျပီး နားေထာင္ေနေပမဲ့ ဘာဆင္ေျခမွ မေပးခဲ့သလို စိတ္ဆိုး ၀မ္းနည္းဟန္လည္း မျပခဲ့ဘူး။

“ဟုတ္ကဲ့ ဆရာမ” လို႔ ထံုးစံအတိုင္း ေျဖျပီး အတန္းေနာက္မွာ တိတ္တဆိတ္သြားရပ္လို႔ ေနတယ္။
“သခၤ်ာစာအုပ္ထုတ္ျပီး စာမ်က္ႏွာ ၆၄ ကို ဖြင့္လိုက္ၾက” ေမာင္ေ၀ယံကို တစ္ခ်က္ၾကည့္ျပီး ကြ်န္မ စာစသင္လိုက္တယ္။ ကေလးတိုင္းက စိတ္ပါလက္ပါ ေက်ာက္သင္ပုန္းကို စူးစိုက္ၾကည့္ေနၾကေပမဲ့ ေမာင္ေ၀ယံေတာ့ မပါခဲ့ပါဘူး။

ေနနနနနနနနနနနနနန ေနနနနနနနနနနနနနနနနနန

ေက်ာင္းဆင္းမွ ရုတ္တရက္ရြာခ်လာတဲ့ မိုးေၾကာင့္ ထီးမပါတဲ့ ေက်ာင္းသား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေက်ာင္း၀ ဆင္၀င္ေအာက္မွာ မိုးအတိတ္ကို ေစာင့္ေနၾကတယ္။ ဖုန္းရံုမွာလည္း ေက်ာင္းသားေတြ တန္းစီလို႔ အိမ္ကို လာၾကိဳဖို႔ ဖုန္းဆက္ေနၾကတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြၾကားမွာ ေမာင္ေ၀ယံကို ကြ်န္မ ေတြ႔လိုက္မိတယ္။ သူ႔အလွည့္ေရာက္ဖို႔ တစ္ေယာက္ပဲလိုလို႔ ကြ်န္မလည္း သူ႔အျပဳအမႈေတြကို အကဲခတ္ဖို႔ ရပ္ၾကည့္ေနလိုက္တယ္။ သူ႔အလွည့္ေရာက္ေတာ့ ဖုန္းခေပးျပီး ဖုန္းနံပါတ္ကို ႏွိပ္မယ္လုပ္ျပီးခါမွ ဖုန္းကို ေကာက္ခါငင္ခါ ခ်လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ေခါင္းငိုက္စိုက္ျပီး မိုးေရထဲ ေလွ်ာက္သြားလိုက္တယ္။

သူ႔အျပဳအမႈကို ျမင္ေတာ့ ကြ်န္မ အံ့ၾသသြားတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔ပါလိမ့္... ထီးကို အျမန္ဖြင့္ျပီး သူ႔ေနာက္ ကြ်န္မ အေျပးလိုက္ခဲ့တယ္။
“ ေမာင္ေ၀ယံ .. ဘာျဖစ္တာလဲ.. အိမ္ကို ဖုန္းဆက္ျပီး လာမၾကိဳခိုင္းဘူးလား” ထီးမိုးေပးျပီး သူေရွ႕မွာ ဒူးေထာက္ခ်ရင္း ကြ်န္မ ေမးလိုက္တယ္။
“ရတယ္ ဆရာမ၊ ကြ်န္ေတာ္ဘာသာ ျပန္လိုက္မယ္”
“မိုးေတြ ဒီေလာက္ၾကီးေနတာ၊ ဖ်ားလိုက္မယ္။ လာခဲ့ ဆရာမ လိုက္ပို႔မယ္”
“ကိစၥမရွိဘူး ဆရာမ၊ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္က ေက်ာင္းေရွ႕မွာတင္ ခဏေလးဆို ေရာက္ျပီ”
“ဆရာမမွာ ကားပါတယ္။ ဒီထီးယူသြားလိုက္ ေသခ်ာျပန္ဦးေနာ္” စိုေနတဲ့ သူ႔ေခါင္းကို ကြ်န္မပြတ္သပ္ျပီး ေျပာလိုက္တယ္။

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆရာမ” ထီးကို လွမ္းယူျပီး ကြ်န္မကို ျပံဳးျပရင္း မိုးေရထဲ သူတိုး၀င္သြားတယ္။
အျပန္လမ္းရဲ႕ မိုးသဲထဲမွာ ကားကို ဂ႐ုတစိုက္ေမာင္းရင္း လမ္းထက္၀က္ေရာက္ေတာ့ ကြ်န္မရဲ႕ ဖုန္း နားေနခန္းမွာ က်န္ခဲ့တာကို သတိရမိလိုက္တယ္။ ေမ့တတ္တဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အျပစ္တင္ရင္း ဖုန္းျပန္ယူဖို႕ ကားကို ျပန္ေကြ႔လိုက္တယ္။ ကားေရွ႕မွန္ေပၚက သဲသဲမည္းမည္းက်လာတဲ့ မိုးေရေတြကို ေရသုတ္တံက အဆက္မျပတ္ ဖယ္ရွားလို႔ေနတယ္။ မီးပိြဳင့္တစ္ခုမွာ ကြ်န္မ ရပ္ေစာင့္ေနတုန္း ရင္းႏွီးေနတဲ့ ပံုရိပ္တစ္ခုကို မိုးေရထဲမွာ ကြ်န္မ ျမင္လိုက္မိတယ္။ ေမာင္ေ၀ယံပါလား... ျခံ၀င္းတစ္ခုထဲ ေသာ့ဖြင့္ျပီး သူ၀င္သြားတာကို ေတြ႕လိုက္တယ္။

“သူ ဒီမွာေနတာလား.. သူ႔အိမ္က ေက်ာင္းေရွ႕မွာဆို” ကြ်န္မ တအ့ံတၾသ အသံတိတ္ ေရရြတ္လိုက္မိတယ္။
ေက်ာင္းနဲ႔ ႏွစ္ကီလိုမီတာေလာက္ ေ၀းတဲ့ အိမ္ကို မိုးရြာထဲမွာ အသက္(၆)ႏွစ္အရြယ္ ကေလးတစ္ေယာက္က လွမ္းေလွ်ာက္ျပန္ရတယ္ဆိုေတာ့ ကြ်န္မ ၀မ္းနည္းသြားမိတယ္။ အိမ္က ေက်ာင္းေရွ႕မွာတင္လို႔ ဘာေၾကာင့္ ကြ်န္မကို သူလိမ္ခဲ့ပါလိမ့္... ကြ်န္မကို ေၾကာက္လို႔လား... ကြ်န္မ လိုက္ပို႔မွာကို အားနာလို႔လား...
“ပြမ္..ပြမ္...”
မီးစိမ္းလို႔ ေနာက္က တီးလိုက္တဲ့ ကားဟြန္းသံေၾကာင့္ ကြ်န္မ အေတြးစကိုျဖတ္ျပီး လီဗာကို ဖိနင္းလိုက္တယ္။

၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉ ၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉


“၀င္ခြင့္ျပဳပါ ဆရာမ”
“ ေဟာ ... ေမာင္ေ၀ယံ လာခဲ့”
“ဆရာမကို ထီးျပန္လာေပးတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆရာမ”
ငွားသြားတဲ့ထီးကို ျပန္ေပးဖို႔ သူအမွတ္ရတတ္ေနျပီး ေပးလိုက္တဲ့ အိမ္စာကိုက်ေတာ့ ဘာလို႔ အမွတ္မရတတ္တာလဲလို႔ တရုိတေသ လွမ္းေပးလိုက္တဲ့ ထီးကို ယူရင္း ကြ်န္မ ေတြးလိုက္မိတယ္။

“ ေမာင္ေ၀ယံ ဆရာမ တစ္ခုေမးစရာရွိလို႔။ ေမာင္ေ၀ယံရဲ႕ အိမ္က ေက်ာင္းေရွ႕မွာပဲဆို”
ေခါင္းငံု႔ႏႈတ္ဆိတ္ေနတဲ့ သူ႔ကို ၾကည့္ျပီး အလိမ္ေပၚသြားမွန္း ကြ်န္မသိလိုက္တယ္။

“ကိစၥမရွိဘူး ေမာင္ေ၀ယံ အမွန္အတိုင္းေျပာ ဆရာမ အျပစ္မေပးပါဘူး”

“ဟုတ္ကဲ့ ဆရာမ မေန႔က ကြ်န္ေတာ္လိမ္ေျပာမိတာပါ”

“ဆရာမကို ဘာျဖစ္လို႔ လိမ္ရတာလဲ”

“ဆရာမ လိုက္ပို႔မယ္ဆိုလို႔ ကြ်န္ေတာ္ အားနာလို႔ပါ”

ၾကည့္စမ္း... အသက္နဲ႔ မလိုက္ေအာင္ ေျဖလိုက္တာ သူ႔အေျဖက ကြ်န္မေတာင္ ထင္မွတ္မထားဘူး။

“အားမနာပါနဲ႔ လမ္းၾကံဳေနတာပဲ.. ေနာက္တစ္ခါ ဆရာမကို မလိမ္ရဘူးေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့ ဆရာမ”

“ေကာင္းျပီ.. စာသင္ခန္းထဲ ျပန္ေတာ့ အိမ္စာေတြ လုပ္ခဲ့ဖို႔ မေမ့နဲ႔ဦးေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ့ ဆရာမ”

လွည့္ထြက္သြားတဲ့ သူ႔ကို ေငးရင္း “ မေကာင္းတဲ့ အက်င့္ေတြကို ျပင္လိုက္ရင္ ဒီကေလးကေတာ့ ေျပာစရာ မရွိေအာင္ကို လွပျပည့္စံုသြားမွာပဲ” လို႔ ေတြးလိုက္မိတယ္။

“ဆရာမ.. ဆရာမ”
လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ကိုင္ျပီး ျမဴးေနတဲ့ ပံုစံနဲ႔ အေျပးတစ္ပိုင္း လာေနတဲ့ ေမာင္ေ၀ယံကို ကြ်န္မေတြ႔လိုက္တယ္။

“ဆရာမ.. ကြ်န္ေတာ္ အိမ္စာျပမလို႔”
“ဟာ.. တကယ္လား.. ၾကည့္စမ္း...အိမ္စာ တကယ္လုပ္ခဲ့ျပီ။ လိမၼာလိုက္တာ.. လာ.. ဆရာမ ဆုခ်မယ္”
အိတ္ထဲက ခ်ဳိခ်ဥ္တစ္လံုးကို ယူျပီး သူ႔ကို ကြ်န္မ ကမ္းေပးလိုက္တယ္။

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆရာမ” ၀မ္းသာအားရနဲ႔ ခ်ဳိခ်ဥ္ကို အကၤ်ီအိတ္ကပ္ထဲ ေသခ်ာထည့္ျပီး ကြ်န္မကို သူျပံဳးျပတယ္။

ကြ်န္မလည္း ၀မ္းသာမိပါတယ္။ အိမ္စာေတြကို အခ်ိန္ဆဲြလုပ္ေနရာက ေျဖးေျဖးမွန္မွန္နဲ႔ သူလုပ္လာတတ္တာကို ကြ်န္မသတိထားလိုက္မိတယ္။ သူအိမ္စာတင္တဲ့အတြက္ ဒီေန႔တစ္ေန႔လံုး ကြ်န္မ ေပ်ာ္ေနမိတယ္။ ေကြးေကြးေကာက္ေကာက္ ေရးထားတဲ့ လက္ေရးနဲ႔ ခဲဖ်က္ရာ အထပ္ထပ္ ဖ်က္ထားတဲ့ သူ႔စာေတြကို ကြ်န္မ ခ်က္ခ်င္းဖတ္ၾကည့္လိုက္တယ္။

“ကြ်န္ေတာ္၏ မိသားစု” ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္န႔ဲ ေရးထားတဲ့ အေၾကာင္းအရာက ရွင္းရွင္းေလး.....

“ကြ်န္ေတာ့္မွာ မိသားစု သံုးဦးရွိတယ္။ ေဖေဖ၊ ေမေမနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ျဖစ္တယ္။ ေဖေဖက အရမ္းခန္႔သလို ေမေမလည္း အရမ္းေခ်ာပါတယ္။ ေဖေဖက ေန႔တိုင္း ပင္ပင္ပန္းပန္း အလုပ္လုပ္ရသလို ကြ်န္ေတာ္ကလည္း ေန႔တိုင္း ပင္ပင္ပန္းပန္း ေက်ာင္းတက္ရတယ္။ ေမေမက ကံအေကာင္းဆံုးေပါ့။ ေန႔တိုင္း အိမ္မွာပဲေနျပီး ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ေဖေဖျပန္အလာကို ေစာင့္ေနရံုပါပဲ။ တစ္ခါတေလ ေမေမ့ကို ကြ်န္ေတာ္အရမ္းအားက်တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ မိဘက မၾကာခဏ ရန္ျဖစ္တတ္တယ္လို႔ ၾကားဖူးပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမက တစ္ခါမွ ရန္မျဖစ္ၾကဘူး။ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ အရမ္းခ်စ္ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ မိသားစုဟာ အျမဲ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတယ္။ သင့္ျမတ္ေနတယ္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြဆိုရင္ ေဖေဖ၊ ေမေမတို႔နဲ႔ ဗီဒီယို ၾကည့္ရတာကို ကြ်န္ေတာ္အရမ္းၾကိဳက္တယ္။ ေဖေဖက အလုပ္မ်ားလို႔ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔အတူ အျမဲတမ္း အျပင္ထြက္ မကစားႏိုင္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကိစၥမရွိပါဘူး။ အခုလို အတူတူေနရတာကိုပဲ ကြ်န္ေတာ္ေပ်ာ္တယ္။ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမကို ကြ်န္ေတာ္ အရမ္းခ်စ္တယ္”

ဖတ္ျပီး ကြ်န္မ အသံထြက္ ရယ္လိုက္မိတယ္။ ေက်ာင္းတက္ရတာကို ပင္ပန္းတယ္ထင္ျပီး အိမ္မွာေနတဲ့ အေမ့ကို အားက်တယ္လို႔ ေျပာတဲ့ သူ႔ကို အိမ္ရွင္မ တာ၀န္ဟာ ပိုပင္ပန္းတဲ့အေၾကာင္း ကြ်န္မ ေျပာျပဦးမယ္။ ရိုးရွင္းတဲ့ သူ႔စာကို ဖတ္ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ သူဟာ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ မိသားစုက ေပါက္ဖြားလာမွန္း ပိုသိသာေစတယ္။

“ဆရာမ.. ဆရာမ.. ရန္ျဖစ္ေနၾကျပီ” လို႔ ေအာ္လိုက္တဲ့ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသံက ေမာင္ေ၀ယံရဲ႕ စာကို ဖတ္ျပီး ၀မ္းသာေနတဲ့ ကြ်န္မရဲ႕စိတ္ကို ၾကက္ေပ်ာက္ ငွက္ေပ်ာက္ ေပ်ာက္သြားေစတယ္။ ကေလးေတြ ရန္ျဖစ္မွာကို ကြ်န္မ အေၾကာက္ဆံုးပါ။ ခိုက္မိျပီး ေသြးထြက္လာတဲ့ ဒဏ္ရာေတြ၊ ေရာင္လာတဲ့ ဒဏ္ရာေတြကို အုပ္ထိန္းသူေတြ နားလည္ေအာင္ ရွင္းျပရတဲ့အလုပ္ကို ကြ်န္မ အေၾကာက္ဆံုးပါ။ ရန္ျဖစ္တဲ့ ေနရာကို ကြ်န္မ အေျပးေလး သြားလိုက္တယ္။

“ ေ၀ယံ... ေအာင္ေအာင္ ရန္ျဖစ္တာကို ရပ္လိုက္စမ္း” ကြ်န္မ ေအာ္သံကို ၾကားေတာ့ လံုးေထြးေနသူႏွစ္ေယာက္ ခ်က္ခ်င္းရပ္တန္႔သြားတယ္။

“ ဘာျဖစ္လို႔ ရန္ျဖစ္တာလဲ”

“သူ႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို အရင္ထိုးလို႔ ဆရာမ”

“ေ၀ယံ ဘာျဖစ္လို႔ ေအာင္ေအာင္ကို ထုိးရတာလဲ”

“ဆရာမ ေပးထားတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ခ်ဳိခ်ဥ္ကို သူလုလို႔ .. ျပန္ေပးဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ေတာင္းေတာ့ သူမေပးဘူး”

“ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေနာက္ဆို ရန္မျဖစ္ရဘူး ၾကားလား... ေအာင္ေအာင္လည္းမွတ္ထား .. သူတစ္ပါး ပစၥည္းကို ေလွ်ာက္မယူရဘူး ၾကားလား...အခ်င္းခ်င္း လက္ဆဲြႏႈတ္ဆက္ျပီး ေတာင္းပန္ၾက”

အျမဲတမ္း တစ္ေယာက္တည္း ထီးထီးေနတတ္တဲ့၊ လူေတြနဲ႔ အေရာမ၀င္တတ္တဲ့ ေမာင္ေ၀ယံတစ္ေယာက္ ခ်ဳိခ်ဥ္ေလး တစ္လံုးေၾကာင့္ လူေတြနဲ႔ ရန္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီခ်ဳိခ်ဥ္ဟာ သူ႔အတြက္ ေတာ္ေတာ္ တန္ဖိုးၾကီးေနပံုရတယ္။

ေက်ာင္းဆင္းေတာ့ ဆင္၀င္ေအာက္မွာ ရပ္ေနတဲ့ သူ႔ကို ကြ်န္မေတြ႔လိုက္ျပန္တယ္။
“ေမာင္ေ၀ယံ ဘယ္သူကို ေစာင့္ေနတာလဲ”
“ကြ်န္ေတာ့္ေဖေဖ လာၾကိဳမယ္ ေျပာလို႔ ေဖေဖကို ေစာင့္ေနတာ”

“ေအာ္.. ေမာင္ေ၀ယံ မိဘအစည္းအေ၀းဖိတ္စာကို လက္မွတ္ထိုးခိုင္းထားတာ ေမာင္ေ၀ယံ ျပန္မေပးေသးဘူးေနာ္။ မနက္ျဖန္ ယူခဲ့ရင္ ဆရာမ ခ်ဳိခ်ဥ္တစ္ထုပ္ ဆုခ်မယ္” ခ်ဳိခ်ဥ္တစ္လံုးေၾကာင့္ ရန္ျဖစ္တဲ့ အခြင့္အေရးကို ကြ်န္မယူလိုက္တယ္။

“တကယ္လား ဆရာမ” သူ႔မ်က္လံုးေလး ၀င္းခနဲ႔ျဖစ္သြားတယ္။
“တကယ္ေပါ့”
“ကြ်န္ေတာ္ တကယ္ယူခဲ့မယ္”

၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉ ၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉


“ၾကည့္စမ္း.. ဆရာမ ခ်ဳိခ်ဥ္ေတာင္ယူခဲ့တယ္။ မင္းက ဖိတ္စာကို ေမ့ခဲ့ျပန္ျပီ”
“ကြ်န္ေတာ္ တကယ္ေမ့ခဲ့လို႔ပါ ဆရာမ”
“ဒါဆို မင္းခ်ဳိခ်ဥ္မစားရေတာ့ဘူး။ အရင္ပတ္က သခၤန္းစာေတြ ျပီးေအာင္လုပ္ရင္ ဆရာမ ဒီခ်ဳိခ်ဥ္ေတြနဲ႔ ဆုခ်မယ္”
“ဟုတ္ကဲ့ ဆရာမ”

နားေနခန္းကို ေရာက္ေတာ့ အစည္းအေ၀းတက္ဖို႔ လူေတြကို စာရင္းျပဳရင္း ေမာင္ေ၀ယံရဲ႕ မိဘေတြ အစည္းအေ၀း တက္ႏိုင္ မတက္ႏိုင္ကို ေမးဖို႔ ေမ့ခဲ့တယ္။သူ႔စာထဲမွာ ေမေမက ေန႔တိုင္းအိမ္မွာ ရွိတယ္ဆိုလို႔ သူ႔အိမ္ကို ဖုန္းဆက္ေမးဖို႔ ကြ်န္မဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ သံုး ေလးၾကိမ္ဆက္ေပမဲ့ ဖုန္းသာျမည္ျပီး လာကိုင္တဲ့လူ မရွိခဲ့ဘူး။

ခုတစ္ေလာ ကြ်န္မရဲ႕ ခ်ဳိခ်ဥ္အစြမ္းေၾကာင့္ ေမာင္ေ၀ယံ စာေတြကို မွန္မွန္လိုက္လုပ္လာတယ္။ ကြ်န္မ ၀မ္းသာမိပါတယ္။ သူ႔ကို ေတာ္ေၾကာင္း လိမၼာေၾကာင္း ခ်ီးက်ဴးမိရင္ သူ႔မ်က္ႏွာေပၚမွာ ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ အျပံဳးေတြ၊ အားရတဲ့ အျပံဳးေတြနဲ႔ လင္းလက္လို႔ သြားတယ္။

“ဆရာမ .. ဆရာမ.. ေမာင္ေ၀ယံ ေတာ္ေတာ္ထူးဆန္းတယ္”

တစ္ေန႔မွာ အတန္းထဲက ကေလးမတစ္ေယာက္ ကြ်န္မကို အဲဒီလို ေျပာလာပါတယ္။ ကြ်န္မ နားမလည္စြာနဲ႔ “ဘာျဖစ္တာလဲ.. ေမာင္ေ၀ယံ ဘာလုပ္ျပန္ျပီလဲ”
“သူ႔အေမဆီ ဖုန္းဆက္ေနတာ ေတြ႔လို႔”
“သူ႔အေမဆီ ဖုန္းဆက္တာမ်ား ဘာမ်ားထူးဆန္းေနလို႔လဲ”
“သူေျပာတဲ့ စကားေတြက ထူးဆန္းေနတာ ဆရာမ”
“သူဘာေတြေျပာလို႔လဲ”

“ သူက... ေမေမ.. ဒီေန႔သား ေက်ာင္းစာ ေလ့က်င့္ခန္းေတြလုပ္လို႔ ဆရာမက သားကို ခ်ဳိခ်ဥ္ဆုခ်တယ္ သိလား ေမေမတဲ့။ ဒါကို ဖုန္းဆက္ျပီး ေျပာေနေသးတယ္။ အိမ္ေရာက္မွ ေျပာလဲ ရရဲ႕သားနဲ႔ေနာ္ ဆရာမ”

“ဟုတ္တယ္..ဟုတ္တယ္... အိမ္ေရာက္မွ ေျပာေတာ့ ဘာျဖစ္လဲေနာ္”

“ဆရာမ.. သူ႔အေမဆီ ဒီလို ဖုန္းဆက္တာ သားလဲ ခဏခဏ ျမင္ဖူးတယ္”

ေက်ာင္းသားေတြက တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ၀ိုင္းေထာက္ခံၾကတယ္။

“ ေမာင္ေ၀ယံက သူ႔အေမကို ၀မ္းသာေစခ်င္လို႔ ေက်ာင္းမဆင္းခင္ဆက္လိုက္တာ ျဖစ္မွာေပါ့။ သူလည္း သားတို႔ သမီးတို႔လို လိမၼာပါတယ္။ အိမ္စာေတြ၊ သခၤန္းစာေတြ ေနာက္က်မွ တင္တတ္ေပမဲ့ သူ႔မွာလည္း သူ႔ေကာင္းကြက္ေတြ ရွိပါတယ္။ ကဲ..ကဲ အားလံုး ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ေနၾကေနာ္”

ေက်ာင္းသားေတြ အားလံုး ေမာင္ေ၀ယံရဲ႔ အျပဳအမႈကို သံသယမျဖစ္ေစခ်င္ပါဘူး။ ထီးထီးေနတတ္ျပီး လူေတြနဲ႔ အေျပာအဆိုနည္းတဲ့ သူ႔ကို ကြ်န္မအခ်ိန္ေတြယူျပီး အေကာင္းဖက္ကို တေျဖးေျဖး သင္ယူေနတုန္းမွာ သူ႔ေၾကာင့္ ဘာျပႆနာမွ ထပ္မတက္ေစခ်င္ပါဘူး။

၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉ ၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉


စက္တင္ဘာ ၂၈ရက္ေန႔။ ဒီေန႔က ကြ်န္မအတြက္ ဆရာမဘ၀ရဲ႕ ပထမဦးဆံုးေသာ “ဆရာမ်ားေန႔” ျဖစ္တယ္။ ကြ်န္မရဲ႕ စိတ္ေတြ ၾကည္လင္ လန္းဆန္းလို႔ေနတယ္။

“ဆရာမ်ားေန႔မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ ဆရာမ.. ဆရာမ ဒါသမီး ကိုယ္တိုင္ လုပ္ထားတဲ့ ကတ္ကေလး”

“ဆရာမအတြက္ ဒါသမီးတို႔ျခံက ႏွင္းဆီပန္း”

“ဆရာမ သားမွာလည္း ရွိေသးတယ္”

“ဆရာမ အထဲမွာ ဘာထုပ္ထားသလဲ သိလား”

ကြ်န္မ ပတ္ပတ္လည္မွာ ေက်ာင္းသားေတြက တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ၀ိုင္းေအာ္ျပီး သူ႔တို႔ ကိုယ္တိုင္လုပ္ထားတဲ့ ကတ္ေလးေတြ၊ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြကို ကြ်န္မအတြက္ ယူလာခဲ့ၾကတယ္။ ကြ်န္မ မ်က္၀န္းမွာ မ်က္ရည္ဥေလးေတြ သီခိုေနတယ္။ အျပစ္ကင္းစင္ျပီး လိမၼာတဲ့ သူတို႔ရဲ႕ ေစတနာ ေမတၱာေတြက ကြ်န္မရဲ႔ ပင္ပန္းမႈ ဒဏ္ကို အေ၀းသို႔ လြင့္စင္ေစခဲ့တယ္။

“ဆရာမ ရန္ျဖစ္ေနၾကတယ္”

ေက်ာင္းသူတစ္ဦးရဲ႕ ေအာ္သံေၾကာင့္ ကြ်န္မရဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ ၾကာၾကာမခံလိုက္ပါဘူး။ ရန္ျဖစ္တဲ့ ေနရာကို ကြ်န္မ အေျပးေလး သြားလိုက္တယ္။ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ ျမင္ကြင္းတစ္ခုက ကြ်န္မကို ဆီးၾကိဳေနပါတယ္။ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က ေမာင္ေ၀ယံရဲ႔ ေျခရင္းမွာ ၀ပ္လဲလို႔.. ေမာင္ေ၀ယံရဲ႔ ပံုစံက ေဒါသအရမ္းထြက္ေနတဲ့ ႏြားရိုင္းတစ္ေကာင္လို႔ အသက္ကို ခပ္ျပင္းျပင္းရွဳလို႔ေနတယ္။

“ဘယ္သူအရင္ ရန္စတာလဲ ဆရာမကို ေျပာစမ္း”

“သူ...” ေက်ာင္းသားအားလံုးရဲ႔ လက္ညိဳးက ေမာင္ေ၀ယံဖက္ကို ဦးတည္လို႔။

“ေမာင္ေ၀ယံ ဘာျဖစ္လို႔ ဒီေလာက္ရန္ျဖစ္ခ်င္ေနတာလဲ .. ေျပာစမ္း” ကြ်န္မရဲ႕ အသံက လုိအပ္တာထပ္ ပိုက်ယ္ေနမိတယ္။

“ေခါင္းေမာ့ျပီး ဆရာမကို ေျပာစမ္း”

“ကြ်န္ေတာ့္ ေမေမဆီ ဖုန္းဆက္တာကို သူခိုးနားေထာင္လို႔”

မ်က္ရည္ေတြ ပါးျပင္ေပၚ တစ္ေပါက္ေပါက္က်ရင္း သူက ျပန္ေျဖတယ္။ သူမ်က္ရည္က်တာကို ကြ်န္မတစ္ခါမွ မျမင္ဖူးခဲ့ဘူး။ အိမ္စာမလုပ္လို႔၊ သခၤန္းစာေတြ မလုပ္လို႔ ကြ်န္မသူ႔ကို အျပစ္ေပးခဲ့ေပမဲ့ သူလံုး၀ မငိုခဲ့ပါဘူး။ အခုမွ ဘာေၾကာင့္ သူမ်က္ရည္ေတြက အတားအဆီးမရွိ ေတာက္ေတာက္က်ေနပါလိမ့္..

“ဖုန္းနားေထာင္တာကို ရန္ျဖစ္ရသလား.. ဒီေနရာမွာ ေက်ာင္းသားေတြ အမ်ားၾကီးပဲ ဒါကို ခိုးနားေထာင္တယ္လို႔ မေခၚဘူး သိလား.. ေမာင္ေ၀ယံ”

ကြ်န္မ အေျပာကို သူေခါင္းညိတ္ျပီးလည္း မေထာက္ခံ၊ ေခါင္းခါျပီးလည္း မျငင္းဆန္ခဲ့ဘူး။ မ်က္ရည္ေတြသာ သူ႔ပါးေပၚ အဆက္မျပတ္စီးက်လို႔ေနတယ္။

“ကဲ .. အားလံုး အတန္းထဲ ၀င္ၾက.. ေအာင္ေအာင္လည္း ေနာက္ဆို တစ္ျခားလူ ဖုန္းဆက္ေနရင္ ခိုးနားမေထာင္ရဘူး ၾကားလား”

ေက်ာင္းသားေတြ အတန္းထဲ ၀င္ၾကေတာ့ အတန္းအျပင္ဖက္မွာ ကြ်န္မနဲ႔ ေမာင္ေ၀ယံႏွစ္ေယာက္တည္း က်န္ေနခဲ့တယ္။ သူနဲ႔ ကြ်န္မ စကားေကာင္းေကာင္း ေျပာခ်င္ေသးတယ္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ သူ႔ကို တစ္ျခားေက်ာင္းသားေတြထက္ ကြ်န္မပို သံေယာဇဥ္ျဖစ္မိတယ္။

“ဆရာမ ဒါ ကြ်န္ေတာ္ မတင္ရေသးတဲ့ ပံုပါ” မ်က္ရည္ေတြကို သုတ္ရင္း ၾကမ္းျပင္ေပၚ က်ေနတဲ့ စာအုပ္ကို ေကာက္ယူျပီး ကြ်န္မကို လွမ္းေပးလိုက္တယ္။

“ တပည့္ေတြ ေလ့က်င့္ခန္း မွန္မွန္လုပ္ျပီး မွန္မွန္တင္ရင္ ဆရာမအရမ္း၀မ္းသာတယ္ သိလား ေမာင္ေ၀ယံ။
ဆရာမ မင္းကို သေဘာက်တယ္။ လိမၼာေစခ်င္တယ္။ ဒါေပမဲ့ တစ္ခါတေလ မင္းေၾကာင့္ ဆရာမ စိတ္ဓာတ္ေတာ္ေတာ္က်မိတယ္ သိလား။ မင္းလိမၼာတယ္ဆိုတာ ဆရာမ သိတယ္။ ဒီေန႔လို ကိစၥေသးေသး မႊားမႊားေလးနဲ႔ မင္းရန္မျဖစ္သင့္ဘူး သိလား”

“ သူ႔ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေလွာင္လို႔”

“ေလွာင္လို႔? သူက ဘယ္လို ေလွာင္လို႔လဲ”

“ေမေမနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ စကားေျပာတာကို သူေလွာင္တယ္” ေျပာရင္း မ်က္ရည္ေတြက စီးက်လို႔ လာျပန္တယ္။

“ေမာင္ေ၀ယံက ေမေမနဲ႔ ဘာေတြ ေျပာခဲ့လို႔လဲ.. ဆရာမကို ေျပာျပ”

သူေခါင္းကို ငံု႔လိုက္တယ္။ ကြ်န္မကို သူ႔ေမေမနဲ႔ ေျပာတဲ့ စကားေတြ သိပ္ေျပာျပခ်င္ပံု မေပၚဘူး။

“ဆရာမ မင္းကို မေလွာင္ဘူး။ ရယ္လည္း မရယ္ဘူး ဟုတ္ျပီလား”

တေအာင့္ေနေတာ့ သူ႔ေမေမကို ေျပာခဲ့တဲ့ စကားေတြကို ကြ်န္မကို အစအဆံုး ရြတ္ျပပါတယ္။

“ေမေမ.. သိလား.. ခုတစ္ေလာ သား ဆရာမေပးတဲ့ ေလ့က်င့္ခန္းေတြကို မွန္မွန္လုပ္လို႔ ဆရာမက သားကို ေတာ္ေၾကာင္းခ်ီးက်ဴးတယ္။ ဆရာမက သားကို ခ်ဳိခ်ဥ္ေတြ ဆုခ်တယ္ ေမေမ။ ဒီေန႔လည္း ဆရာမဆဲြခိုင္းတဲ့ ပံုကို သားတင္မလို႔။ ဒီပံုကို ဆရာမ ဆဲြခိုင္းတာ ၾကာေနျပီ။ ေခါင္းစဥ္က “ကြ်န္ေတာ္၏ ေမေမ”ဆိုလို႔ သားက ေမေမ့ပံုကို မဆဲြတတ္လို႔ မတင္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။ ေမေမ.. ေမေမ့ကို သားအရမ္းလြမ္းတယ္ ေမေမ။ ေမေမ ဘယ္အခ်ိန္အထိ အိပ္ေနဦးမလဲ ေမေမ။ ဘယ္အခ်ိန္က်မွ မ်က္လံုးဖြင့္ျပီး သားကိုၾကည့္မလဲ ေမေမ။ ဒီေန႔က ဆရာမ်ားေန႔တဲ့ ေမေမ။ ေမေမ့အတြက္ ေဖေဖေန႔တိုင္းေပးတဲ့ ႏွင္းဆီပန္းေတြကို ၾကည့္ျပီး ဆရာမလည္း မိန္းကေလးျဖစ္တဲ့အတြက္ ႏွင္းဆီပန္းၾကိဳက္မယ္ ထင္ျပီး ဆရာမအတြက္ ေဖေဖကို ႏွင္းဆီပန္းေတြ ပို၀ယ္ခိုင္းလိုက္ေသးတယ္။ ေမေမ စိတ္မဆိုးပါနဲ႔ေနာ္ ေမေမ”

ေျပာေျပာဆိုဆို ေမာင္ေ၀ယံက လြယ္အိတ္ထဲမွာ ဖိလို႔ ပံုပ်က္ျပီး ျပားခ်ပ္ေနတဲ့ ႏွင္းဆီပန္းတစ္ပြင့္ကို ယူျပီး ကြ်န္မကို ကမ္းေပးပါတယ္။

“ ဆရာမ်ားေန႔မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ ဆရာမ”

ကြ်န္မႏႈတ္ခမ္းက ဘာသံမွ ထြက္မလာႏိုင္ေအာင္ ၀မ္းနည္းျပီး ကြ်န္မငိုမိပါတယ္။

“သူက ကြ်န္ေတာ့္ကို အရူးလို႔ ေျပာေသးတယ္ဆရာမ။ သူက ေျပာတယ္ ကြ်န္ေတာ့္ေမေမက ေသျပီတဲ့။ ေနာက္ဆို ကြ်န္ေတာ္ ရန္မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး ဆရာမ”

ကြ်န္မသူ႔ကို ရင္ခြင္ထဲ တင္းတင္းေလး ေထြးေပြ႔ထားလိုက္မိတယ္။ ႏွလံုးေတြ အသဲေတြ ကဲြေၾကမတတ္ ကြ်န္မငိုမိခဲ့တယ္။ အေဖက စား၀တ္ေနေရးအတြက္ ရုန္းကန္၊ အထိန္းအကြပ္မဲ့တဲ့ အေမ မရွိတာေတာင္ သူက ဒီေလာက္ သိတတ္ လိမၼာေနတယ္။ အေမအသက္ရွင္ေနဆဲလို႔ မွတ္ယူျပီး အေမနဲ႔ ဖုန္းေျပာေနတဲ့ သူ႔ရဲ႕ ပံုရိပ္ေတြ၊ ေသဆံုးသြားတဲ့ အေမ့ကို ပံုေဖာ္ျပီး ေရးခဲ့တဲ့ သူ႔ရဲ႕ခံစားခ်က္ေတြက ကြ်န္မရင္ထဲ စူးစူးနစ္နစ္ ထိုး၀င္လာခဲ့တယ္။

“ ေမာင္ေ၀ယံကို ဆရာမ ေတာင္းပန္ပါတယ္ကြယ္”

ရင္ထဲ နင့္ေနေအာင္ ကြ်န္မ ေျပာမိပါတယ္။ ဆရာမ တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ကြ်န္မက ကိုယ္သင္တဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္အေပၚ ေသခ်ာ နားလည္ႏိုင္စြမ္းမရွိေအာင္ ကြ်န္မညံခဲ့တယ္။

တစ္ေန႔လံုး ၀မ္းနည္းစိတ္ကို ကြ်န္မ ထိန္းမရခဲ့ဘူး။ ေမာင္ေ၀ယံကို ဖက္ျပီး ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ငိုခဲ့ မိမွန္း ကြ်န္မ မသိဘူး။ ညေန အိမ္ျပန္ေရာက္လို႔ တပည့္ေတြရဲ႕ သခၤန္းစာေတြကို စစ္ေဆးေတာ့ ေမာင္ေ၀ယံဆဲြထားတဲ့ ပံုက ကြ်န္မကို ထပ္တစ္ဖန္ ၀မ္းနည္း မ်က္ရည္က်ေစျပန္တယ္။ သူဆဲြထားတဲ့ ပံုက စားပဲြတစ္လံုး၊ စားပဲြေပၚမွာ အမ်ဳိးသမီးပံု ထည့္ထားတဲ့ မွန္ေဘာင္တစ္ခု၊ မွန္ေဘာင္ရဲ႔ ေဘးတစ္ဖက္ တစ္ခ်က္စီမွာ နီရဲတဲ့ ႏွင္းဆီပန္းေတြ ထိုးထည့္ထားတဲ့ ပန္းအိုးေလး ႏွစ္လံုး .... ကြ်န္မ မင္နီနဲ႔ အမွတ္ျခစ္ျပီး ပံုရဲ႔ ေအာက္ဆံုးေထာင့္မွာ အမွတ္ေပးလိုက္မိပါတယ္။ ၁၀၀ မွတ္.....

No comments:

Post a Comment

အမွတ္တရပဲ ျဖစ္ျဖစ္... ထင္ျမင္တာေလးတခုခုပဲ ျဖစ္ျဖစ္... စာမူခေလးလို ေပးခဲ့ရင္ အထူးေက်းဇူးတင္ပါ့မယ္ဗ်ား...